من از شادابی باغ زمرد کودکی براه افتاده بودم . آیینه ها انتظار تصویرم را می کشیدند . درها عبور غمناک مرا می جستند و من می رفتم . می رفتم تا در پایان خودم فرو افتم . ناگهان تو از بیراهه ی لحظه ها میان دو تاریکی به من پیوستی . صدای نفسهایم با طرح دوزخی اندامت در هم آمیخت .

همه ی تپش هایم از آن تو باد . چهره ی من به شب پیوسته . همه تپش هایم از آن تو باد...

من از برگ ریز سرد ستاره ها گذشته ام تا در خط های عصیانی پیکرت شعله ی گمشده ی خویش را بربایم .... دستم را به سراسر شب کشیدم زمزمه ی نیایش در بیداری انگشتانم تراوید . خوشه ی رضا را فشردم . قطره های ستاره در تاریکی درونم درخشید و سرانجام در آهنگ مه آلود ، نیایش تو را گم کردم... .

میان ما سرگردانی بیابانهاست . بی چراغی شب ها ، بستر خاکی غربت ها ، میان ما فراموشی آتش هاست .....میان ما هزار و یک شب جست و جو هاست .

آنکه پر نقش زد این دایره ی مینایی

کس ندانست که در گردش پرگار چه کرد

فکر عشق آتش غم در دل حافظ زد و سوخت

یار دیرینه ببینید که با یار چه کرد....