تبليغاتX
زندگی قافیه ی باران است....


زندگی قافیه ی باران است....

قلب ها را باید شست.عشق اینجا بی معناست.....

سلام. خیلی دلم گرفته . از همه دنیا و آدماش . از آدمایی که نمی تونن یه اشتباه از آدم رو ببخشند . اینو می خوام به مح... خانم بگم که اینطوری داره من رو داغون می کنه . همه فکر میکنن تقصیره منه . اممممممممما این بار به خدا دیگه واقعا می خوامش . گفتم که می خوام جبران کنم . هنوزم با همه ی این کارا دوست دارم . برگرد. منتظرتم.

 

روزی که رفت و نقطه شد ، گفتم پشیمان میشود

بی من.... دلش می پژمرد ، از خود گریزان می شود

گفتم که خجلت در دلش هنگامه بر پا میکند

خوابم به نفرین نگاهش سخت ویران می شود

رویای شیزینیست ماه ، در بی کران آسمان

پشت زمستان خدا هر چند پنهان می شود

با من اگر چه ذره ای هرگز وفاداری نکرد

روزی آید ناگهان آتش گلستان می شود

 

 

ای کاش پرنده ای سبکبال می شدم و در فراز آسمان چشمانت به پرواز در می آمدم . ای کاش باغی می شدم و تو را با تمام زیباییهایت در بر می گرفتم . ای کاش گل سرخی می شدم تا از دیدن گل روی تو پرپر می شدم . ای کاش تکه ابری می شدم و عاشقانه در فراغت میگریستم .... ای مهربان من بی تو چه کنم؟ چگونه دوریت را تاب بیاورم . دردم را با که بگویم؟ بیا که هنوز هم عاشقانه دوستت دارم.....

         

نوشته شده در چهارشنبه بیست و سوم بهمن 1387ساعت 22:35 توسط امیر علی| |

 

 

همه عمر هستیم و شکستیم

بجز بار پشیمانی نبستیم

جوانی را سفر کردیم با مرگ

نفهمیدیم به دنبال چه هستیم

نوشته شده در پنجشنبه سوم بهمن 1387ساعت 9:54 توسط امیر علی| |

در زمستان جدایی من می گوییم به دوست

                                                          دوست می گویید که با هم روزگاری داشتیم

دوستی شبهای ما را روزگار از ما گرفت

                                                         ای خوش آن دوران که با هم روزگاری داشتیم

نوشته شده در پنجشنبه سوم بهمن 1387ساعت 9:47 توسط امیر علی| |

تمام هستی ام را برگی کن!

                بر درختی بیاویز!

                         خودت باد شو!

                                    بر من بوز!

                                          به زمینم بیانداز!

خدا که شدی و از من گذر کردی ...

               خیالم راحت می شود

                                 جای پای تو، مرا

                  و همه هستی مرا

                                     تقدیس می کند!

 

 

 

 

به تو عادت کرده بودم
اي به من نزديک تر از من
اي حضورم از تو تازه
اي نگاهم از تو روشن
به تو عادت کرده بودم
مثل گلبرگي به شبنم
مثل عاشقي به غربت
مثل مجروحي به مرهم
لحظه در لحظه عذابه
لحظه هاي من بي تو
تجربه کردن مرگه
زندگي کردن بي تو
من که در گريزم از من
به تو عادت کرده بودم
از سکوت و گريه شب
به تو حجرت کرده بودم
با گل و سنگ و ستاره
از تو صحبت کرده بودم
خلوت خاطره هامو
با تو قسمت کرده بودم
خونه لبريز سکوته
خونه از خاطره خالي
من پر از ميل زوالم
عشق من تو در چه حالي

 

نوشته شده در پنجشنبه سوم بهمن 1387ساعت 9:39 توسط امیر علی| |


قالب وبلاگ : قالب وبلاگ